Υπάρχουν καλοκαίρια που μοιάζουν να έρχονται πιο αργά.
Σαν να χρειάζεται πρώτα να αφήσουμε κάτι πίσω μας, μια κούραση, έναν θόρυβο, μια συνήθεια στο βλέμμα μας.
Αυτό το τεύχος γεννήθηκε κάπως έτσι. Με την ανάγκη να κοιτάξουμε ξανά την τέχνη όχι σαν απόσταση, αλλά σαν κάτι ζωντανό. Πιο ανθρώπινο, πιο φωτεινό, πιο αληθινό. Με εικόνες που αφήνουν χώρο στην ανάσα, με πρόσωπα που κουβαλούν φως, με νέες ματιές που δεν φοβούνται την ευαισθησία.
Ίσως τελικά αυτό να έχουμε περισσότερο ανάγκη σήμερα: μια διαφορετική στάση απέναντι στην καθημερινότητα. Λίγη περισσότερη αισιοδοξία. Λίγη περισσότερη ομορφιά. Όχι σαν πολυτέλεια, αλλά σαν τρόπο να συνεχίζουμε.
Γι’ αυτό και σε αυτές τις σελίδες συναντιούνται νέοι φωτογράφοι, νέες παρουσίες, νέες εικόνες. Όχι για να ξεχάσουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας, αλλά για να θυμηθούμε ότι ακόμα μπορούμε να δημιουργούμε, να εμπνεόμαστε, να κοιτάμε μπροστά.
Για την Αθήνα που επιμένει να λάμπει μέσα στο καλοκαίρι της. Για το Fresh που συνεχίζει να αναζητά νέους τρόπους να αφηγείται ιστορίες. Για μια Ελλάδα που, ακόμα και στις πιο αντιφατικές της στιγμές, δεν σταματά να παράγει φως.
Καλό καλοκαίρι, ΗΚ